به سراغ من اگر می آیید، پشت هیچستانم.
پشت هیچستان جایی است.
پشت هیچستان رگهای هوا،پُر قاصدهایی است
که خبر می آرند،از گل واشده ی دورترین بوته خاک.
روی شنها هم
نقشهای سم اسبان سواران ظریفی
است که صبح
به سر تپه ی معراج شقایق رفتند.
پشت هیچستان،چتر خواهش باز است:
تا نسیم عطشی در بن برگی بدود،
زنگ باران به صدا می آید.
آدم اینجا تنهاست
و در این تنهایی ،
سایه ی نارونی تا ابدیت جاری است.